Column – Wachten…

Heeft u zich wel eens afgevraagd waarom het Engelse ‘password’ zich in het Nederlands laat vertalen met ‘wachtwoord’? Waar men in de Angelsaksische cultuur blijkbaar uitgaat van het positieve (passeer maar), moppert men in Nederland direct van ‘wachten!’. Dit natuurlijk geheel conform de heersende reaguurderscultuur.

Is de gemiddelde Engelsspreker echt zoveel positiever ingesteld dan the average Dutchman? Je zou het bijna denken. Taal is een belangrijke indicator voor de volksaard. Maar toegegeven, ook ik word van wachten niet vrolijk.

Of het nu gaat om in de file staan, tanden knarsen omdat die slome applicatie niet vooruit te branden is of op klanten die hun factuur te laat betalen; leuk is anders.

Over wachten op trage applicaties en factuurbetalingen zaag ik u graag een andere keer door. Deze keer gaat het over passwords en authenticatie.

Er moet me van het hart dat ik maar niet begrijp waarom het min of meer weldenkende deel der natie, wij  allemaal dus, ons stuk voor stuk en zonder protest, elke dag weer conformeren aan in de oertijd bedachte toegangsverleningssystemen. Uitgevonden door barbaren en al sinds de tijd van de Kaninefaten niet wezenlijk veranderd.

Say the word, and you will be granted access. Sesam open u. Prehistorisch.

Hoe lang moeten we nog wachten op die geniale vinding die ons verlost van al die honderden verschillende en verplicht-unieke passwords, het gebruik van OTP-tokens, pincodes, sms’jes, grids, swipes, mobiele softtoken apps, vingerprintsensoren, irisscanners, gezichtsherkenners, geeltjes onder het toetsenbord en wat voor moois er de afgelopen jaren op dit gebied ook over ons is uitgestort?

Ik ben bang dat ik niet optimistisch ben en dat het nog wel even zal duren. Zolang de verschillen tussen de ‘haves’ en de ‘have nots’ alleen maar groter worden en u de bezitter bent van mooie spullen, zult u uw eigendommen moeten beveiligen. Als u er tenminste aan gehecht bent. En in de digitale wereld betekent dit dat we opgescheept zitten met  krakkemikkige wachtwoordsystemen.

Pas als we ons als soort zover door ontwikkelen dat we een fundamentele switch kunnen maken in ons denken over wat nu echt belangrijk is in het leven, gloort er hoop. Wat zou ’t mooi zijn als niemand nog geld vraagt voor het verrichten van arbeid en iedereen intrinsiek gemotiveerd is om zonder dat ’t hem of haar gezegd wordt het beste uit zichzelf te halen. Maar dan hebben we het inderdaad over de Startrek-economie; ‘to boldly go where no-one has gone before’.

Waarbij we voor het authoriseren van die paar echt belangrijke beslissingen zoals het verdampen van de Klingons of bevel geven om over te gaan op warp-speed natuurlijk gewoon geavanceerde en foutloze stempatroonherkenning gebruiken. Of een beetje spuug.

Een utopie? Misschien. Maar wel een die het waard is om nog even op te wachten. Tot die tijd moeten we ons dan maar in arrenmoede behelpen met sterke authenticatie, hier en daar een firewall-tje en wat goede afspraken.

Live long and prosper!

Theo Jekel.